เนื้อหาด้านล่างเผยแพร่ครั้งแรกวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2014 ที่ http://vermillionend.exteen.com
สวัสดีครับ กลับมาพบกันตอนต้นเดือนเหมือนเช่นทุกครั้ง ตอนนี้เปิดเทอมแล้วล่ะครับ แถมเทอมนี้ท่าทางจะเรียนหนักด้วย อาจจะไม่มีเวลาเขียนอะไรใหม่ๆเท่าไร แต่ไม่เป็นไรครับ อัพบล็อกทุกเดือนได้แน่นอนเพราะเขียนดองไว้สำหรับยามฉุกเฉินเยอะ
ที่นำมาให้ดูวันนี้เป็น entry ที่เพิ่งเขียนขึ้นมาสดๆร้อนๆครับ หลังจากที่เอาแต่อัพ entry ที่เขียนดองไว้สำหรับยามฉุกเฉินมาหลายเดือน ในที่สุดก็ได้อัพ entry ใหม่ซะที แต่อย่างไรก็ตาม เกมที่นำมาให้ดูคราวนี้เป็นเกมที่ออกเมื่อปี 2012 ครับ เป็นเกม Hatsuyuki Sakura ของค่าย Saga Planets เกมนี้เป็นเกมที่ได้รับรางวัลที่ 1 ของ Getchu Award 2012
โดยส่วนตัวถูกใจ OP Movie ของเกมนี้มาก คิดว่าทำออกมาได้ดีจริงๆ
はつゆきさくら
Hatsuyuki Sakura
หิมะแรกกับซากุระ
หิมะแรกกับซากุระ
คำเตือน : เกิน 25% เป็นการดำน้ำ
แปลมาจาก Official Web Site (Saga Planets)
จากหิมะแรกถึงซากุระ ยินดีด้วยที่จบการศึกษา
เรื่องราวฤดูหนาวอันแสนอัศจรรย์ที่ได้พบพานกับเด็กสาวและกระต่าย
คาวาโนะ
ฮัตสึยูกิเป็นนักเรียนปีสามของโรงเรียนชิโรซากิ และเป็นนักเรียนจอมเสเพลซึ่งหาได้ยากสำหรับโรงเรียนที่มุ่งเน้นการเข้าศึกษาต่อ
โดนบอกว่ามีสิทธิ์ไม่จบการศึกษา
วันนี้เองก็เลยโผล่หน้ามาในชั่วโมงเรียนอย่างไม่เต็มใจอีกเช่นเคย
ในเดือนธันวาคมซึ่งหิมะแรกของปีนี้ได้ตกลงมา
ฮัตสึยูกิพบสาวงามในชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ที่มุมหนึ่งของเมืองเก่า
ในขณะที่หิมะโปรยปรายลงมา
เด็กสาวกำลังตามหากระต่ายตัวหนึ่งอยู่เลยมาเดินเตร็ดเตร่อยู่ในเมือง
---เป็นการพบพานอันแสนอัศจรรย์ในค่ำคืนหนึ่ง
และหลายวันต่อมา
ซากุระ เด็กสาวในชุดกระโปรงก็ย้ายโรงเรียนมา
เพื่อพาฮัตสึยูกิไปสู่ฤดูหนาวสุดท้าย
สี่ฤดูที่วนเวียนเปลี่ยนผัน 1095 วันที่จบลง
ในช่วงที่อีกไม่นานจะข้ามผ่านฤดูหนาว
และฤดูใบไม้ผลิจะมาเยือน
ในที่สุดเด็กหนุ่มก็ได้โอบอุ้มความทรงจำของหิมะที่ไม่เคยทับถมกัน
แล้วตกตะลึงยืนนิ่งอยู่กับที่
จากหิมะแรก(ฮัตสึยูกิ)ถึงซากุระ
ยินดีด้วยที่จบการศึกษา
Character
“อึก…… ไม่รู้สึกแบบนี้หน่อยเหรอ อย่างดีใจกับเรื่องที่บังเอิญได้พบกันอีกเนี่ย ไม่คิดแบบนั้นเลยเหรอ ?”
ทามากิ ซากุระ
玉樹 桜
สาวน้อยกระต่ายที่ไม่รู้ระยะห่างแน่ชัด
นักเรียนปีสามโรงเรียนชิโรซากิ
สาวงามผู้ย้ายโรงเรียนมาในช่วงเวลาเศษเสี้ยวที่เรียกว่าฤดูหนาวของปี
3
ไม่กลัวตัวเอกผู้ออกนอกลู่นอกทาง
แล้วเข้ามาคุยด้วยอย่างกระตือรือร้น
ใส่ซื่อบริสุทธิ์
และเพี้ยนเล็กน้อย
ดูเหมือนจะไม่เคยใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนอย่างถูกต้องมาก่อน
ทั้งเพื่อน,
ชั่วโมงเรียน, หลังเลิกเรียน…… ดูเหมือนจะรับรู้ทุกอย่างได้เป็นสิ่งใหม่
ตั้งใจจะสนุกกับชีวิตยุ่งๆในช่วงใกล้จบการศึกษาไปอย่างไร้เดียงสา
พากระต่ายชื่อ
“เนมุ” ไปไหนมาไหนด้วยเสมอ
บอกว่ามีของที่ตามหาอยู่
เลยมายังเมืองนี้ ทว่า……
“พระเจ้าแห่งการจบการศึกษาจะต้องมาเยือนแน่ๆ
อย่ายอมแพ้นะ”
โคซาไก อายะ
小坂井 綾
บริกรเด็กซิ่วในร้านคาเฟ่ตุ๊กตา
นักเรียนจบการศึกษาจากโรงเรียนชิโรซากิ
บริกรในร้านกาแฟที่ฮัตสึยูกิทำงานพิเศษอยู่
เป็นนักเรียนจบการศึกษาจากโรงเรียนชิโรซากิที่อายุมากกว่าปีนึง
และเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถขนาดที่เคยดำรงตำแหน่งเป็นประธานนักเรียน แต่ตอนนี้สอบเข้าไม่ผ่านแล้วเป็นเด็กซิ่วอยู่
ไม่ว่าจะตอนไหนหรือกับใครก็จะแสดงท่าทางที่สงบเยือกเย็นออกมาให้เห็นเสมอ
แต่บางทีก็แกล้งเซ่อยังไงไม่รู้ ทำให้ไม่สามารถรับรู้เจตนาที่แท้จริงได้
กับฮัตสึยูกินั้นถ้าเทียบกับบรรดาเพื่อนร่วมชั้นแล้วจะสัมผัสได้ถึงท่าทีที่คุ้นเคยกัน
ดูเหมือนในอดีตจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
“ช่วยทำใหม่อีกครั้งเถอะค่ะ
! ทั้งที่เป็นคริสต์มาสแท้ๆ
ทำไมรุ่นพี่ถึงได้เป็นแบบนั้นไปได้กันคะ !?”
อาซุมะ โยรุ
あずま 夜
นักสเกตน้ำแข็งผู้ร่ายรำในรัตติกาลของฤดูหนาว
นักเรียนปีสองโรงเรียนชิโรซากิ
เด็กสาวที่ฝึกซ้อมอยู่ที่ลานสเกตกลางแจ้งหน้าสถานีบ่อยๆ
ฝีมือสเกตนั้นค่อนข้างดีทีเดียว
ในข่าวลือว่ากันว่าเคยเป็นผู้เข้าร่วมการแข่งระดับโลกด้วยเช่นกัน
ที่โรงเรียนเป็นคนดังที่นิสัยดีเลยมีเพื่อนมากมาย
เนื่องจากคดีหนึ่ง
ทำให้คอยระวังฮัตสึยูกิไว้อยู่ และพยายามเข้ามายุ่งเพื่อไม่ให้ทำเรื่องแปลกๆกับทามากิหรือโนโซมุ
“เมืองนี้น่ะ
แข็งเป็นน้ำแข็งแล้ว……เฟ้ย”
ชิโนโนเมะ โนโซมุ
東雲 希
หัวหน้ากรรมการผู้ไม่ได้เรื่อง(เรียกตัวเองว่าแบบนั้น)ที่มีแต่ข้อผิดพลาด
นักเรียนปีหนึ่งโรงเรียนชิโรซากิ
มองแวบแรกจะเห็นว่าดูบ้าๆบอๆ
และที่จริงก็ค่อนข้างบ้าๆบอๆอยู่พอตัว
โดนอาจารย์ยัดเยียดตำแหน่งหน้ารำคาญที่เรียกว่าหัวหน้ากรรมการแนะแนวการศึกษาต่อมาให้
ถึงจะตื่นเต้นไม่รู้จะทำยังไงดี แต่ก็พยายามให้คำปรึกษาเรื่องการศึกษาต่อของนักเรียนที่เสเพลนิดหน่อยในโรงเรียน
ดูเหมือนจะหลงใหลในมิตรภาพของนักเลงลูกผู้ชายอยู่นิดหน่อย
แล้วก็มาถามหาความสัมพันธ์แบบลูกผู้ชายเร่าร้อนกับฮัตสึยูกิที่เคารพนับถือ
“ถ้าแตะจนเกินไปล่ะก็จะกัดนะ
เป็นหมีขาวนะ ?”
ชิโรคุมะ
シロクマ
คุณหนูเตรียมสอบเข้าที่มาจากรัสเซีย กรร
กรร ชิโระ !
สาวน้อยปริศนาที่มายังร้านกาแฟที่ฮัตสึยูกิทำงานพิเศษอยู่
แล้วก็เริ่มพักอยู่ด้วยกันเพื่อสอบเข้า
พูดยืนกรานด้วยภาษาญี่ปุ่นที่คล่องแคล่วว่าเป็นหมีขาวมาจากรัสเซีย
แต่พื้นเพที่แท้จริงนั้นไม่ทราบแน่ชัด
ไม่รู้จักโลกแบบสุดๆ
ไม่ว่าเรื่องอะไรถ้าไม่พึ่งคนอื่นแล้วจะทำไม่ได้เลย
เป็นเด็กที่เหมือนกระต่ายมากกว่าหมีขาว
“โธ่ ทำอะไรอยู่น่ะ ถึงจะเรียนต่อไปแล้วก็ยังนอนตื่นสายอีกนะ
!”
รัน
ラン
เด็กสาวที่อาศัยอยู่ด้วยกันกับคาวาโนะ
ฮัตสึยูกิ
เรียกกันแค่ว่ารัน
ชื่อจริงนั้นไม่ทราบแน่ชัด
เห็นได้ว่าอายุน้อยกว่าฮัตสึยูกิ
2-3 ปี แต่กลับไม่ไปโรงเรียน ทำตัวเหมือนเป็นผู้ปกครองของฮัตสึยูกิ และปรารถนาเพียงแค่การเจริญเติบโตและความสุขของฮัตสึยูกิจากใจจริง
ปรารถนาอยากจะแก้นิสัยแย่ๆตอนเมาเหล้าของฮัตสึยูกิและทำให้จบการศึกษาโดยสวัสดิภาพ
ตอนที่ฮัตสึยูกิเมาเหล้ากลับมาจะโกรธไม่ยั้ง
ท่าถนัดคือ Giant Swing
“ฉันจะไม่ออมมือจนถึงท้ายที่สุด
นี่ก็เพื่อเด็กคนนั้นด้วย”
ซาคุยะ
サクヤ
สาวน้อยปริศนาที่เรียกตัวเองว่าซาคุยะ
มีผู้พบเห็นตอนที่กำลังพกดาบเดินไปเดินมาเมืองในยามค่ำคืน
มาปรากฏกายต่อหน้าตัวเอกในรูปแบบที่ไม่คาดคิด
“มากล่าวหาอะไรกันล่ะนั่น
ไม่ใช่ว่าได้ไปบุกรุกอาณาเขตอะไรด้วยซักหน่อย”
ทาเคดะ นาโอโกะ
竹田 直子
นักเรียนปีสามโรงเรียนชิโรซากิ
เด็กสาวจอมเสเพลที่ชอบอยู่กับคาเนซากิ
เมงุมิบ่อยๆ
รูปลักษณ์ภายนอกนั้นดูเป็นผู้หญิงใจง่าย
แต่ที่จริงนั้นเป็นเหมือนลูกพี่หญิงที่ดูแลคนอื่นดีและเข้มแข็งไม่แพ้ผู้ชาย
เป็นนักร้องของวงดนตรีที่ชื่อ
“จงบดขยี้ม้าหมุนซะ”
ดูเหมือนว่าจริงๆแล้วเป็นคุณหนูของที่ดีๆ
แต่ในหมู่เพื่อนฝูงแล้วการไปแตะต้องเรื่องนั้นถูกห้ามไว้อยู่
เรื่องที่กำลังแอบรักเด็กผู้ชายคนหนึ่งข้างเดียวอยู่เองก็เป็นข้อห้ามที่ห้ามพูดถึงเด็ดขาดเช่นกัน
“สรุปคือคุยเรื่องลามกไม่เก่งสินะ เรื่องแค่นั้นทำให้ได้อย่างสบายๆมากกว่านี้หน่อยสิ”
คาเนซากิ เมงุมิ
金崎 恵
นักเรียนปีสามโรงเรียนชิโรซากิ
เด็กสาวที่ไปไหนมาไหนด้วยกันกับทาเคดะ
นาโอโกะ
เป็นคนสบายๆ
ไม่ค่อยคิดอะไรลึกซึ้งเท่าไร
งานอดิเรกคืออัพโหลดวิดีโอที่ลามกเล็กน้อยของตัวเองลงบนเว็บวิดีโอ
ชอบเรื่องลามก
และไม่ดูบรรยากาศ เลยมักจะทำให้นักเรียนรอบข้างที่ใสซื่อบริสุทธิ์ลำบากใจอยู่บ่อยๆ
คำพูดและการกระทำที่เย้าหยอกล้อเล่นนั้นเด่นสะดุดตา
แต่ในเรื่องของชายหญิงนั้นจะช่วยให้คำแนะนำได้อย่างเหมาะสมยิ่งกว่าใคร
“ด้วยดุลพินิจของฉันคนเดียว จะไล่แกออกจากโรงเรียนเมื่อไรก็ได้”
คุรุสุ มิกิ
来栖 三木
อาจารย์โรงเรียนชิโรซากิ
วิชาที่สอนคือประวัติศาสตร์โลก
ดูแลเรื่องแนะแนวการศึกษาต่ออยู่ด้วยเช่นกัน
ในโรงเรียนที่นักเรียนเกือบ
100% เลือกที่จะศึกษาต่อนั้นแทบจะเป็นเหมือนตำแหน่งที่ไม่มีงานให้ทำเลย
แต่ด้วยความเชื่อในแบบของเธอเอง ก็เลยคอยไปยุ่งกับเด็กมีปัญหาของโรงเรียนอยู่
“ในฤดูหนาวนี้ ที่กำลังมีความรักอยู่คือใครกันนะ”
มิยาโต้ ชิซุกะ
宮棟 閑
เด็กสาวผู้เปิดร้านแผงลอยที่ดูน่าสงสัยอยู่ตรงถนนยานางิของเมืองอุจิดะคาวาเบะ
นำสินค้าไสยศาสตร์มาวางเรียงรายกัน แล้วยังรับให้คำปรึกษาเกี่ยวกับพวกปรากฏการณ์ทางวิญญาณ
“มะ ไม่คิดเลยว่าคาวาโนะจะเรียกชั้นด้วยชื่อเล่น !? ดะ ดะ ด้วยการเติมคำว่าจังเข้าไป”
คุโบะ ทาโมสึ
久保 完
นักเรียนปีสามโรงเรียนชิโรซากิ
ที่โรงเรียนนั้นถือเป็นนักเรียนเสเพลซึ่งหาได้ยาก
กำลังดึงดูดความสนใจจากรอบข้างว่าตัวเองเป็นนักเลงอยู่
แต่ด้วยรูปร่างที่บอบบางและใบหน้าที่ดูเด็ก ทำให้ไม่มีใครกลัวเขาเลย
อย่าว่าแต่แค่นั้นเลย
นานๆทีก็ยังถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กผู้หญิงด้วยซ้ำ
กำลังก่อตั้งกลุ่มเด็กเสเพลที่ชื่อ
“ชิโรซากิแยงกี้ส์”
ด้วยกันกับพวกทาเคดะและคาเนซากิ
ตั้งใจจะทำแบบนั้น แต่พวกทาเคดะกลับบอกว่าน่าอายเลยอยากให้ล้มเลิก
World
ยินดีต้อนรับสู่อุจิดะคาวาเบะ
!
อะไร ? หรือควรจะพูดว่า นายเป็นใครน่ะ ?
เอ๊ะ
มาที่เมืองนี้เป็นครั้งแรกแล้วหลงทาง ?
ร้านที่ชื่อ Maltese เหรอ ไม่รู้จักหรอก
แต่ไหนแต่ไร
ถามทางผิดคนตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอไง ?
เพราะแบบนั้น
ถึงจะถามคนอย่างฉันไป……ก็ไม่ได้อะไรหรอก
หลังจากนี้ฉันมีธุระ
ไปด้วยไม่ได้นะ
ไม่สิ
ถึงไม่มีธุระก็ไม่ไปด้วยอยู่แล้วล่ะ
เดินในเมืองไป
ลองถามหลายๆคนไปก็ได้ไม่ใช่เหรอไง อาจจะเจอเรื่องดีๆก็ได้นะ ?
เอาเถอะ
คิดว่าจะอยู่แถวๆสถานี……ถ้าไม่รู้จะทำยังไงดีก็มาถามละกัน
อุจิดะคาวาเบะ
เมืองใหญ่ในเขตภูมิภาคหิมะ
ทางเหนือเป็นทะเลญี่ปุ่น ถ้าไปทางตะวันตกจะเป็นทิวเขาทอดยาวต่อกันไป ทำให้สามารถเก็บเกี่ยวความกรุณาจากภูเขาและทะเลได้อย่างอุดมสมบูรณ์
ใจกลางเมืองมีสถานีปลายทางใหม่เอี่ยมตั้งอยู่
หน้าสถานีคึกคักไปด้วยผู้คนจำนวนมาก
ในทางกลับกัน อาจเป็นเพราะผลกระทบจากการพัฒนาอย่างรวดเร็วในช่วงราวๆสิบปีของที่นี่
พอห่างจากตัวเมืองไปไม่กี่กิโลเมตรก็จะพบเมืองร้างที่ไม่มีการใช้งานแล้วตั้งอยู่
หน้าทางเข้าชานชาลาสถานีอุจิดะคาวาเบะ
“ค่า---? อ๊ะ โทษที ฉันกำลังยุ่งอยู่น่ะ
ถึงจะแค่รอเพื่อนอยู่ก็เถอะ”
“แค่เห็นเด็กผู้หญิงกำลังรออยู่ตามลำพัง
เลยคิดว่ากำลังรอให้คนเข้ามาจีบรึเปล่านะ ลำบากซะแล้วสิ”
“เอ๊ะ
ไม่ได้เข้ามาจีบหรอกเหรอ กำลังหาร้านขายของอยู่งั้นเหรอ”
“งั้นจะคุยด้วยนิดหน่อยจนกว่าเพื่อนจะมานะ”
“หลังๆมานี้มีเด็กที่สนใจอยู่น่ะน้า”
“พูดว่า
Bunny อะไรซักอย่างแล้วก็น่ารักมากเลยล่ะ แต่ว่านะ
ไม่ว่าจะมองยังไง ดูเหมือนจะมีเด็กผู้ชายที่ชอบอยู่แล้วน่ะนะ”
“ทำยังไงดีล่ะ
นี่นะ”
“เอ๊ะ จะไปแล้วเหรอ ไม่สิ
เรื่องร้านขายของฉันไม่รู้จักเลยช่วยอะไรไม่ได้ โทษทีน้า”
สี่แยกที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ
“หืม
? ฉันงั้นเหรอ ? ได้เลย !”
“ถามว่ากำลังทำอะไรอยู่งั้นเหรอ
? ร้านโอเด้งอร่อยๆชอบมาขายที่สี่แยกแถวนี้น่ะ”
“ที่นี่งั้นเหรอ
ที่นี่คือสี่แยกน่ะ รู้สึกจะเรียกกันว่า [สี่แยกที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ]
รึเปล่านะ”
“สี่แยกซึ่งปรารถนาจะมีชีวิตอยู่ด้วยหัวใจที่เป็นอยู่อย่างนั้นไม่เปลี่ยนแปลง……อืม ค่อนข้างเป็นสี่แยกที่มีความหมายลึกซึ้งนะ”
“อื้อ
! ขอตัวล่ะ หืม ร้านขายของงั้นเหรอ ? โทษทีนะ
ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้ละเอียดเท่าไรหรอก”
“แต่ว่านะ
ถ้าเป็นร้านที่โอเด้งอร่อยล่ะก็ รู้ละเอียดนิดหน่อยนะ บอกให้เอาไหม ?”
“หือ เอ๊ะ ไปซะแล้วเหรอ ? ทั้งๆที่โอเด้งของจริงคือหลังจากนี้แท้ๆ
บ๊ายบาย”
ห้องแนะแนวการศึกษาต่อของโรงเรียนชิโรซากิ
“ยินดีต้อนรับสู่ห้องแนะแนวการศึกษาต่อนะเฟ้ย
มาปรึกษาเรื่องแบบไหนเหรอคะ ?”
“หลงทางเรอะ
!?”
“นั่น
สรุปคือสับสนเรื่องการศึกษาต่อสิน้า ? ได้เวลา White Graduation
ออกโรงแล้วโว้ย”
“เข้าใจแล้วๆ
เมื่อเกิดมาในฐานะลูกผู้ชายแล้วก็อยากมีชีวิตอยู่โดยแบกรับหน้าที่อันใหญ่หลวงอะไรซักอย่าง
แต่ไม่รู้ว่านั่นคืออะไรสินะ”
“เอ๊ะ
เปล่านะคะ กำลังมองไปที่ไหนอยู่เหรอคะ ข้าไม่ได้มีของหนักอะไรติดตัวเป็นพิเศษเลยนะว้อย”
“อยากจะขอทำหน้าที่แนะแนวให้กับรุ่นพี่นะคะ
แต่ขออภัย หลังจากนี้จะมีคำปรึกษาจากรุ่นพี่คนอื่นเข้ามาว่ะ”
“ความรุ่งโรจน์จงมาสู่อนาคตของรุ่นพี่
!”
Night Dance
“บอกว่ากำลังหาร้านขายของอยู่……แถมยังมาที่ๆไกลพอตัวเลยสินะคะ”
“ที่นี่คือลานสเกตค่ะ เป็นลานสเกตชื่อ
Night Dance ซึ่งใช้สำหรับการฝึกซ้อมของนักกีฬาค่ะ”
“เห็นว่าท่าทางจะมีร้านขายของรึเปล่าล่ะคะ
?”
“ถูกเรียกจากที่นั่งคนดู
แล้วพอคิดว่ามีอะไร ก็โดนคนไม่รู้จักถามทางเนี่ย เล่นเอาตกใจเลยล่ะค่ะ”
“แล้ว ร้านนี้สินะคะ…… Maltese ? อืม
กำลังควานหาในความทรงจำหลายๆอย่างอยู่ค่ะ แต่ก็นึกไม่ออกเลย”
“ถ้าหลงทางล่ะก็
ลองหาใครซักคนแล้วถามดูก็ดีนะคะ”
(แต่ก็คิดว่าเชื่อใจคนอื่นง่ายเกินไปเองก็ยังไงๆอยู่นะคะ……)
“เปล่าค่ะๆ ไม่มีอะไรค่ะ
ถ้าหาร้านเจอก็ดีสินะคะ !”
สวนสาธารณะยานางิ
“หืม ?
อ๊ะ……คนเมื่อกี้ เจอร้านรึยัง ?”
“ยังอีกเหรอ ไม่สิ ถึงจะมาที่สวนสาธารณะไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ไม่ใช่เหรอไง”
“อะไรล่ะนั่น มองคนอื่นด้วยสีหน้าไม่พอใจ ที่บอกว่ามีธุระเนี่ย เรื่องจริงย่ะ
มีธุระที่ศูนย์ประชุมวัฒนธรรมในสวนสาธารณะน่ะ”
“ฉันพูดไปว่าจะอยู่ตรงหน้าสถานี ถ้ามีปัญหาให้มางั้นเหรอ ? นี่ แก……”
“เรื่องนั้นน่ะ
เพราะถึงรอไปซักพักแล้วก็ยังไม่มา เลยคิดว่าท่าทางจะไม่มีปัญหาแล้วรึเปล่านะ……”
“หนวกหูน่า
!”
“อย่าเดินเรื่อยเปื่อย
รีบๆไปตามหาซะ”
ยานางิมอลล์
“เอ๊ะ
อะไร ? เด็กหลงงั้นเหรอ
?”
“กรร
ชิโระ ! มะ มะ
ไม่ใช่นะ ชิโรคุมะไม่ใช่แบบนั้น”
“แค่ลองแอบออกมาข้างนอกนิดหน่อยเอง”
“เอ๊ะ
คุณเป็นเด็กหลง……หรอกเหรอคะ”
“ร้านขายของเหรอ ? โทษทีนะ
ฉันเองก็จากบ้านมาเหมือนกัน……เพราะบ้านไม่ได้อยู่แถวนี้เลยไม่ค่อยรู้เท่าไร”
“ที่นี่คือยานางิมอลล์น่ะ
มีร้านเสื้อผ้าแฟชั่นตั้งเรียงรายกันสวยมากเลยนะ ทำเอาฉันตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อยเลยล่ะน้า”
“ทำอะไรไม่ได้เลย
แต่อย่างน้อยก็ขอเอาใจช่วยนะ”
“ขอให้พบของที่คุณตามหาอยู่นะคะ
กรร กรร ป๊อง !”
Hotzenplotz
“มะ…… มีธุระอะไร…… มาทำอะไรที่นี่งั้นเหรอ”
“ที่นี่คือโรงแรมที่ปิดกิจการไปนานมากแล้ว
ไม่มีอะไร ทั้งนั้นล่ะ”
“เด็กหลงนี่เอง
แต่คิดว่าแปลกนะ ปกติจะไม่ค่อยซัดเซมาถึงนี่กันเท่าไร”
“จ้อง~……อ๊ะ โทษที เผลอไปน่ะ”
“มีครอบครัวที่อายุพอๆกับเธออยู่น่ะนะ
ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว ก็เลยรู้สึกคิดถึงขึ้นมานิดหน่อย”
“เป็นเด็กที่เป็นเหมือนน้องชายของฉันน่ะ
กลัวคนแปลกหน้าแล้วก็ขี้อาย แต่ว่าเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนมากเลยนะ”
“เป็นเด็กที่ชื่อฮัตสึยูกิน่ะ
ถ้าเจอกันล่ะก็อยากให้ช่วยสนิทกันไว้นะ ถ้างั้น บายนะ”
เขตตัวเมืองอุจิดะเก่า
“ทำอะไรอยู่งั้นเหรอ”
“อย่ามาในที่แบบนี้จะดีกว่า”
“ไม่รู้จักหรอก
ร้านแบบนั้น ที่ๆฉันพาไปได้มีแต่สถานที่ที่ไกลกว่านั้น……”
“เอ๊ะ
จะให้พาไปที่นั่นงั้นเหรอ ? ทะ ทำไมกัน……”
“คุณเนี่ยไม่ระมัดระวังตัวเลยสินะ
ถ้าตามใครก็ได้ไปแบบนั้นล่ะก็จะกลายเป็นเหยื่อของเจ้าพวกนั้นไปในพริบตานะ”
“ไปซะเถอะ
คงมีคนที่กำลังเฝ้ารอคุณอยู่แน่นอน”
“อ๊ะ เดี๋ยวก่อน
เพื่อให้ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนคุณ ฉันจะให้เครื่องรางเล็กน้อย……จะขับไล่สิ่งชั่วร้ายให้”
“Banish”
ร้านกาแฟ Kandelaar
“ยินดีต้อนรับค่ะ
คุณลูกค้าที่เพิ่งมาเป็นครั้งแรกสินะคะ รับพวกเซ็ตขนมมาการองเป็นยังไงคะ เมนูแนะนำค่ะ”
“หืม เอ๋ ไม่ใช่ลูกค้าหรอกเหรอ
กำลังตามหาร้านขายของอยู่งั้นเหรอ ?”
“อุตส่าห์ถ่อมาถามถึงที่ชานเมืองแบบร้านนี้
นี่เองก็เป็นโชคชะตาอะไรซักอย่างสินะ”
“จะพยายามช่วยอย่างสุดความสามารถนะ
นี่ค่ะ มาการอง”
“ที่ไม่อยู่บนแผนที่แปลว่าคงจะเป็นร้านเล็กๆสินะ”
“เพราะมีร้านอยู่
เลยไปตามหาด้วยกันไม่ได้ โทษทีนะ”
“หืม ? ถ้าหลงทางล่ะก็มาถามอีกได้ไหมงั้นเหรอ
?”
“มาการองแน่นอนอยู่แล้ว”
(บรรทัดบนเป็นคำพูดเฉพาะตัวของอายะ ผมไม่ Get จริงๆว่าเธอพูดอะไร เลยขออนุญาตแปลมั่ว)
ร้าน Maltese
อยู่ที่ไหน ?
เมื่อเดินไปในเมืองอุจิดะคาวาเบะ
บางที่จะพบตัวอักษรอยู่ (ตรงด้านล่างของภาพ)
หน้าทางเข้าชานชาลาสถานีอุจิดะคาวาเบะได้ตัวอักษร
階 ในช่องสุดท้าย
สี่แยกที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ
ได้ตัวอักษร ビ ในช่องที่ 3
ห้องแนะแนวการศึกษาต่อของโรงเรียนชิโรซากิ
ได้ตัวอักษร の ในช่องที่ 2
Night Dance ได้เลข 2 ในช่องที่ 6
สวนสาธารณะยานางิ ได้ตัวอักษร の
ในช่องที่ 5
ยานางิมอลล์ ได้ตัวอักษร ル ในช่องที่
4
เขตตัวเมืองอุจิดะเก่า
ได้ตัวอักษร 紫 ในช่องแรก
เมื่อนำมาเรียงกันจะได้คำว่า
紫のビルの２階
(ชั้นสองของตึกสีม่วง)
สรุปคือร้าน Maltese อยู่ที่ชั้นสองของตึกสีม่วง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น